Strach

-To twój dziadek. Jest na strychu.

Konstancja niewiele myśląć pobiegła co sił w nogach na strych. Lulu biegła tuż za nią wołając pozostałą służbę, by szybko zebrali się w salonie, miała przeczucie,że coś się stało.

Gdy Konstancja dotarła na strych, jej oczom ukazał się straszny widok.

W dachu była wielka dziura, przez którą jakaś niewyjaśniona siła, ciągnęła jej dziadka do góry.

-Dziadku!-krzyknęła Konstancja-Co się dzieje?

-Konstancjo musisz znaleźć Lilou. Tylko ona jest ci w stanie pomóc. Pamiętaj Konstancjo! Pamiętaj!

Tylko tyle zdążył jej powiedzieć nim całkowicie zniknął. Konstancja opadła na kolana i zaczęła płakać.

-Panienko?

-Lulu coś o zabrało. Zabrało mojego dziadka...Co ja mam teraz zrobić?

-Czy twój dziadek zdążył ci coś powiedzieć?

-Mówił jedynie coś o jakiejś Lilou...Przecież ja nawet nie wiem kto to jest!

-Ja wiem...

-Jak to? Lulu, co to ma znaczyć? O co chodzi? Nie rozumiem... Co wy przede mną ukrywaliście?

-Konstancjo czas abyś poznała prawdę,ale nie tutaj. Chodźmy do salonu. Wszyscy tam już na nas czekają.

-Jak to wszyscy?

Gdy Lulu i Konstancja weszły do salonu cała służba już tam na nich czekała. Nie byli przerażeni. Stwarzali wrażenie ludzi gotowych do walki. Lulu kazała Konstancji usiąść na fotelu i zaczęła mówić.

-Wszyscy wiedzieliśmy, że to kiedyś nadejdzie. Pan Kelt przygotowywał nas na to. Wiedział, że w końcu przyjdą po niego. Obiecaliśmy mu służyć do samego końca i zadbać o to, by Konstancja wypełniła swoje przeznaczenie. Konstancjo, nie jesteś zwykłą dziewczyną i nie pochodzisz ze zwykłej, śmiertelnej rodziny.

-Jak to?- zdziwiła się Konstancja

-Konstancjo, twoją babką była faeria Mimith,a matką faeria Lilith.

-Nie rozumiem. Czy to oznacza,że...

-Tak,w twoich żyłach płynie krew wróżek.

-A mój tata? Dziadek?

-Twój dziadek był strażnikiem bramy. Strzegł wejścia do świata faerii. Gdy poznał twoją babkę zakochał się w niej,a ona w nim. Jednakże ona pochodziła z królewskiego rodu i jej rodzina nie zgadzała się aby wyszła za niego za mąż. Ona nie ustąpiła, dla niech jej ojciec zmienił kodeks.

-To czemu w takim razie mieszkamy tu,a nie w świecie wróżek?-spytała podejrzliwie Konstancja

-Widzisz, twój pradziadek zmienił kodeks dla własnej córki,ale niestety twój dziadek nie mógł uczynić tego dla swojej córki,a twojej matki.

-Jak to?

-Twoja mama raz w życiu wyszła na powierzchnię. W świecie wróżek jest to surowo zabronione. Może nikt by sie o tym nie dowiedział, ale ona ukazała się mężczyźnie,który się w niej zakochał,a ona w nim.

-Czyli mój ojciec był śmiertlenikiem?

-Tak.

-Ale czemu dziadek nie mógł zmienić dla niej kodeksu?

-Ponieważ w tamtym czasie wybuchło wielkie powstanie, na czele którego stała Sylith, młodsza siostra twojej babki. Sylith poznała tajniki czarnej magii, zawarła pakt z Lucyferem, w zamian za pomoc w zdobyciu władzy obiecała mu, że zostanie jego żoną. Jednakże nie dotrzymała obietnicy. Po objęciu tronu rozpoczęła walką z Lucyferem,ale nie przewidziała, że on jest od niej silniejszy i potężniejszy. Pokonał ją i tym samym zdobył władzę.

-Ale w takim razie jak babci, dziadkowi, mamie udało się przeżyć?

-Uciekli na powierzchnię. Sylith nie miała aż tak wielkiej mocy, by ich tu zabić.

-To co się teraz stało z dziadkiem?

-Widzisz, Lucyfer nie ma pełnej władzy i nie będzie jej miał, dopóki cały ród prawowitych władców nie zostanie wymordowany.

-Jak to?!

Burza

Choć dziadek Konstancji nie pracował, ani nie odziedziczyli żadnego spadku, to stać ich było na mieszkanie w tym domu, zatrudnienie lokaja, pokojówek, francuskiego kucharza, ogrodnika i sprzątaczek. Dziewczyna często zastanawiała się jak to jest w ogóle możliwe, ale jej dziadek nigdy nie był skory do rozmowy i większą część czasu spędzał samotnie. Przez to Konstancja poznała dokładnie losy ludzi pracujących u nich w domu i zaprzyjaźniła się z nimi. Stali się dla niej rodziną, której tak bardzo potrzebowała. Po wejściu do domu, zrzuciła ze stóp swoje turkusowe japonki i pobiegła od razu do kuchni, do kucharki Lulu.

-Witaj Lulu.

-O, panienka już w domu. Zaraz podam obiad. Jak było w szkole?

-Spokojnie Lulu, nie jestem nawet głodna. A w szkole jak w szkole. Trwają przygotowania do letniego balu, głównymi tematami są sukienki, faceci... Sama wiesz.

-Ale ciebie to nie interesuje, prawda?

-Znasz mnie doskonale.

-I wiem, że coś się dręczy. Sen?

-Tak. Znowu śniło mi się to samo i nie wiem co to oznacza. Lily mówi, że to nic. Ale przecież jak byłam młodsza to nie śnił mi się. Dopiero jak babcia i rodzice...-głos Konstancji zaczął się załamywać,a w oczach pojawiły się łzy-dopiero od tego momentu... On po prostu musi coś oznaczać.

-Rozmawiałaś z dziadkiem?

-Lulu sama wiesz jaki on jest. Samotny, zamknięty w sobie. Już parokrotnie próbowałam z nim na ten temat porozmawiać,ale niestety nie udało mi się.

-Rozumiem.

-A gdzie on teraz jest? Nadal na strachu?

Jednakże Lulu nie zdążyła odpowiedzieć, ponieważ silny wiatr wdarł się przez uchylone okno. W tym samym momencie niebo zasnuło się ciemnymi chmurami i zaczął padać silny deszcz, a właściwie nie padać, tylko lać.

-O matko, co się dzieje?!-Lulu się przeraziła i przeżegnała, choć jest niewierząca-Toż to niezwykłe i przerażające zarazem!

Nagle z oddali usłyszały: ,,Konstancjo! Konstancjo!''